อบอวลอลหม่าน

เมื่อคุณเดินลุยผ่านพุ่มไม้หนาและออกมาสู่ที่โล่งได้ คุณก็รู้สึกโหยหาอดีตอย่างไม่ทราบสาเหตุ

การผสมผสานระหว่างกลิ่นหอมของดอกไม้, เหม็นเน่า, และอะไรก็ไม่รู้ที่แตกต่างอย่างสิ้นเชิง กลิ่นเข้มข้นขึ้นทุกก้าวเดิน และคุณรู้สึกเหมือนกับว่าโลกรอบตัวกำลังบิดเบี้ยว

คุณเริ่มสูญเสียความเป็นตัวเองหลังจากที่ประสาทรับรู้ถูกถาโถมด้วยความอลหม่านปรวนแปร